Mostrando entradas con la etiqueta poesia galega. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poesia galega. Mostrar todas las entradas

domingo, 31 de enero de 2016

"Todas as lecturas que fago afectan á miña escrita". Presentamos "NENAESPIRAES" de Tamara Andrés Padín.



O pasado venres tivemos o pracer de conversar e acompañar á nosa ex-alumna Tamara Andrés Padín que presentaba o seu segundo libro, o poemario "Nenaespiraes" co que gañou o premio de poesía O Facho.

Foi unha noite máxica e entrañable xa que as tres profesoras que a acompañabamos fomos tamén as súas coordinadoras nos clubs de lectura de narrativa en galego e de banda deseñada, ademais alí estaban tamén Nerea e Marta antigas participantes tamén nos clubs ( xa van alá cinco ou seis anos).


Destacamos da súa intervención pequenos fragmentos xa que vos recomendamos a todos e todas que leades no futuro o seu libro:

Sobre a visualidade da poesía: " Gústame que o lector que se achege á miña poesía, que a vexa, que lle suxira imaxes".

Sobre a súa linguaxe: " A linguaxe que eu falo está condicionada polas miñas experiencias"

Sobre as súas fontes: " O que me gusta, absórboo e quero transmitilo á hora de escribir. Todas as lecturas que fago afectan á miña escrita e á miña personalidade en xeral".

Sobre "Nenaespiraes": Nena é a historia dunha muller que quere volver á infancia (ao inicio da espiral), a vida da muller vaise contaminando en canto que madura, é menos pura e quere retornar ao inicio"

Queremos felicitar a Tamara pola calidade da súa obra e desexarlle o mellor neste camiño da creación literaria.

miércoles, 2 de diciembre de 2015

Tamara Andrés gaña o Premio de poesía O Facho 2015.


Tamara Andrés A nosa querida ex-alumna Tamara Andrés Padín vén de gañar o Premio de poesía O facho 2015 coa obra Nenæspiraes . Coñeciamos a Tamara Andrés coma narradora pola súa obra "A mentalista" que xa presentou na nosa biblioteca. Agora nos sorprende co seu segundo poemario publicado e premiado. Queremos felicitala e por suposto convidala a presentar este libro de poesía rodeada dos lectores e lectoras da biblioteca do IES de Poio que moito a aprezamos.

Parabéns, Tamara.

E en primicia, agasállanos cun poema do seu libro:

A fame dos poetas

O corpo da meniña deitado na mesa.
Cando as luvas abrazan as túas mans,
inicias a intervención.

Limpas a pel arredor do embigo
e fas unha incisión á dereita del.
Tiras da membrana e, pouco a pouco,
vas descubrindo cada músculo.

Dáslle a volta
(a cabeza continúa na mesma posición),
prosegues a túa tarefa
e logo retiras, un a un,
todos os músculos.

Levas as mans ensanguentadas á boca
(bebes,
tamén lambes a carne),
e cando xa non queda nada máis que o esqueleto,
limpas ben todos os ósos,
fonte da medula,
e clavas nun deles a palla
(bebes,
lambes tamén os teus propios beizos;
que pouco che gusta cociñar, pensas).
Arrincas o que queda da pequena
(as pernas, ben carnosas,
os brazos, ben mornos,
a face, ben doce, ben lene),
e deixas as sobras na esquina,
a carón da vasoira,
por se a algún dos teus compañeiros
lle entra a fame.





sábado, 24 de mayo de 2014

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO: A biblioteca encheuse de poesía.

As avelaíñas poéticas volveron voar ao noso arredor esta vez na nosa biblioteca e da man do poeta ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO; alumnado de 1º de ESO B, C e D que levan traballado a súa antoloxía "Un rato díxolle a lúa" todo o curso puideron escoitalo, falar con el e un privilexio: "Compoñer un poema conxunto" .

Algunha citas que os rapaces recolleron da súa charla poética foron:

"Cando alguén le un poema convírtese en poeta"
"Necesitamos a poesía"
" Antes a poesía era sinónimo de cursi, de persoas que viven na lúa"
"A poesía é vida, e sentimento, non é cursi"
"A semente está sementada"
"Que é o primeiro que hai que facer para escribir poesía: pensar, ter imaxinación, lapis e papel."
"Na época do franquismo necesitabamos expresarnos a través da poesía: os sentimentos, as reaccións, a impotencia; estabamos revelándonos a través da poesía"
"Non escribín poesía ata que empecei a ler poesía"
"Para escribir baséome na vida, no que ocorre ao meu redor"
"Os temas da miña poesía son o amor, o desamor, a natureza (O MAR), a situación dos inmigrantes..."

"Cantas veces pode un home mirar cara arriba antes de que poida ver o ceo".(Bob Dylan)

Antonio García Teijeiro on PhotoPeach

                         

miércoles, 30 de abril de 2014

Ningún amante sabe conducir. Rosalía Fernández Rial.

Presentamos este poemario de Rosalía Fernández Rial que vén de publicarse en Edicións Positivas, un poemario moi novidoso desde o punto de vista formal xa que mistura verso, prosa poética e teatro e tamén desde o punto de vista temático pois a velocidade, o erotismo e o sexo son as principais compoñentes do libro. Mais deixemos que a propia autora nos fale del nesta entrevista que lle fixeron na TVG:



A lectura deste poemario desconcertounos pero non nos defraudou mais ao contrario e como xa acontecera coa súa obra anterior Vinte en escena conmoveunos co seu lirismo e con moitas das imaxes dos seus versos; aínda ecoan nos meus oídos as "sereas con peixes nos beizos" da escea VII, " a luxuria do bidón con lume" da escea XVI que agora nesta nova obra soan coma "a soidade da lanzadora de coitelos" ou " a calzada que me queda para tocarte é un deserto en expansión".

Non deixedes de gozar da poesía desta moza chea de sensibilidade e de sabor e lembrade que estará con nós no Encontro poético de Tui. Xa vos contaremos á volta.

Rosalía Fernández Rial. Ningún amante sabe conducir. Edicións Positivas. 2014.
Rosalía Fernández Rial. Vinte en escena. Edicións Positivas. 2012.

Podedes coñecer máis sobre a súa obra no seguinte enlace do blog de EnREDandoversos pois foi a nosa poeta do mes de decembro: 

http://enredandoversos.blogspot.com.es/2013/12/en-decembro-con-rosalia-fernandez-rial.html 

martes, 26 de noviembre de 2013

DÍA PARA A ELIMINACIÓN DA VIOLENCIA CONTRA AS MULLERES 2013


O 25 de Novembro coma xa vén sendo habitual na nosa biblioteca tivemos os actos do "Día internacional para a eliminación da violencia contra as mulleres".
O EDNL do centro colocara previamente en puntos estratéxicos  siluetas de mulleres asasinadas e dos seus asasinos, o Concello presentou a exposición dos carteis gañadores no concurso arredor do tema en varias convocatorias e a biblioteca colocara o seu enreixado de poemas.
No día de onte, varios grupos de alumnos percorremos estas performances facendo lecturas  dunha selección de poemas en galego que denuncian a violencia contra as mulleres.
Nas voces dos adolescentes de 2º de ESO A e C quixemos que se puideran escoitar aos poetas e ás corenta e cinco mulleres asasinadas no que levamos de ano.

                
Violencia contra as mulleres from ANXOS RIAL on Vimeo.

E como agasallo a profesora Liliana Monetti quixo acompañarnos con este fermoso relato seu sobre o tema:

CUENTA REGRESIVA
Por Liliana Monetti

Diez. Lo viste en un programa de televisión, hace poco. Decían que para evitar la angustia -todos esos oscuros pensamientos que ensombrecen la vida-, una buena terapia era pensar en diez cosas buenas que nos hayan pasado últimamente. Diez experiencias sencillas y bonitas, desde que te levantas, hasta que te acuestas. Pero tú no puedes pensar en diez, ni en cinco. Te cuesta encontrar apenas dos, quizás una. Fugaces.
Nueve. Haces cuentas y son nueve años ya. Un tiempo gris en el que el sueño inocente de una joven se convirtió en la pesadilla asfixiante de una mujer, envejecida por los insultos y la falta de libertad. Nueve años de de metamorfosis retrógrada. La delicada mariposa se convirtió en gusano.
Ocho. Ocho rosas amarillas fueron su último simulacro de arrepentimiento. Tú sólo viste las espinas. Ahora, en penumbras, adivinas las hojas marchitas asomando desde el cubo de la basura.
Siete. Siete colillas y un humo espeso de tabaco amargo, dañino. Algún día dejarías de fumar.
Seis. Ésas fueron las ocasiones en las que te atreviste a acudir al médico, avergonzada. Te pidieron que denunciaras pero nunca fuiste capaz. Hasta hoy.
Cinco. Tu amiga cogió el teléfono y antes de que empezaras a hablar, advirtió tus sollozos y te dijo que te recogería en cinco minutos. Cinco minutos que se te hacen eternos, mirando el reloj al tiempo que escuchas las gotas de la lluvia persistente golpear sobre la ventana. Cinco minutos no pueden ser tan largos. Pronto estará aquí.
Cuatro. De todas las fotos que había en la casa, tuviste tiempo de escoger unas pocas, sólo cuatro. En una de ellas, estás con tu abuela, tu madre y tu niña, el día de su nacimiento. Ese era quizás, el único pensamiento feliz que podías dibujar entre tus recuerdos. Lo anotaste en una libreta pequeña.
Tres. Con apenas tres años, la niña sonríe ajena a todo, con una sonrisa transparente y una mirada tierna que te hace sentir mejor. Nunca pensaste en la palabra invulnerable, porque no estaba en tu diccionario. Pero desde que ella nació, pensaste que así era como tenías que sentirte. Tenías que esperar el momento adecuado para eclosionar y renacer. Ser fuerte por las dos. Os quedaba toda la vida para disfrutar juntas. Si lograbas tener una vida.
Dos. Cerraste la maleta y escuchaste los dos “clac” sonando contundentes, como el pistoletazo de salida de una dura carrera, como la nota perdida de una sinfonía inconclusa. No pudiste evitar pensar en lo bien que habías hecho al comprarla, aunque nunca hubieras podido viajar a ninguno de los sitios con los que soñabas. Afortunadamente, los sueños no tenían fecha de caducidad.
Una. Sólo una pregunta te venía a la cabeza. Por qué razón, si el que comete el delito es él, la que tenía que huir era ella. No pretendiste encontrar respuestas. Seguramente no las entenderías.
La bocina del coche te despertó de tu letargo otoñal. Con la mano derecha, cogiste a tu niña, aferrada a su muñeca preferida. Con la izquierda, intentaste agarrar la maleta. Casi habías olvidado el dolor y los moratones que ocultabas bajo una gastada camisa azul. Te estremeciste, pero no te quejaste. No mirarías atrás. No hacía falta, nada había en esa casa que te provocara nostalgia.

Bajaste la escalera, y antes de subir al coche, pudiste ver que uno de los carteles que habían pegado hacía tiempo, colgaba medio deshecho, después de la última tormenta. “Con el maltratador, tolerancia cero”, leíste. Así es como empezarías de nuevo a vivir, de cero. Resurgiendo de entre los escombros de una casa que nunca fue un hogar. Desplegaste tus alas de mariposa, sólo te quedaba volar.



sábado, 23 de febrero de 2013

150 anos de Cantares Gallegos: todos con Rosalía




O noso  agradecemento á Concelleirade Cultura, Silvia, á Concelleira de Educación, Alicia, á profesora Mercedes Noya, aos alumnos de 1º de ESO D, a Jenny e a Mar por participar e á profesora Gabriela de los Santos por coordinalos a todos.

martes, 19 de febrero de 2013

Programa para a celebración dos 150 anos de Cantares gallegos na biblioteca do IES de Poio


fondo Rosalía

O vindeiro venres teremos na biblioteca unha celebración moi especial, os 150 anos da publicación de Cantares gallegos de Rosalía de Castro (1863-2013), o primeiro poemario escrito en galego despois do silencio dos Séculos Escuros.
Para lembralo un grupo de alumnos de 1º de ESO D coordinados pola profesora Gabriela de los Santos e un par de alumnas de 2º de bacharelato A, teñen preparado para nós un pequeno festival de poesía e música.
Tamén nos van acompañar nesta festa da poesía as concelleiras de Cultura e Educación e a bibliotecaria da Biblioteca Municipal, todas elas do noso concello de Poio.
Esperamos que todos e todas gocedes desta celebración, seguro que de Rosalía se atopar entre nós recitaría un dos seus poemas na nosa compaña.
Así mesmo ese día publicaremos nos blogs da biblioteca o traballo dixital “Cantares fronte á adversidade. Constelación poética” elaborado para esta data, colaborativamente, polas coordinadoras de biblioteca do IES Ribeira de Louro (Porriño) e a coordinadora da nosa biblioteca.

domingo, 11 de noviembre de 2012

AVELAÍÑAS DE POESÍA GALEGA


Avelaíñas de versos en galego xiran ao meu redor nas voces dunha chea de xente nova que esta fin de semana participaron nas Xornadas de Literatura e Ensino organizadas pola AELG en Compostela:
Lucía Aldao, María Lado, Dores Tembrás, Ledicia Costas, Lorena Souto, Daniel Landesa, Xabier Sil...
Coa súa poesía transportaron ao auditorio ao mundo da sonoridade das palabras, dos sentimentos e do sentido, das rimas e das connotacións; as súas creacións enchéronnos de espranza nun futuro da lírica na nosa lingua e coidamos que das súas plumas saíran poemas que achegarán á nosa literatura aos máis altos cumes. Transmiten forza, expresividade, sensacións e temas universais que se imprimen na nosa pel e  fannos levitar.
Graciñas a todos eles por debuxarnos a espranza e o futuro para a poesía galega.

"habito un xardín

e a miña cabeza xira
ao compás do mapa mundi da vida"

Ledicia Costas Corazón de inverno

Queridísima Pan-tasma

Pola túa culpa souben o que era agocharse nos baños a duchar os poemas, 
Enchelos de colonias esdrúxulas
E cambiarlles a suciedade por elipses... 

Protesto porque me faltan versos. 

Lucía Aldao

Desde aquí queremos recomendarvos o seu espectáculo "A hostia en verso" que vos fará sentir dun xeito alegre e divertido toda a forza da palabra nos seus novos sons.


Poesía galega contemporánea on PhotoPeach